Gerçek Ortaya Çıkıyor…

Kapı sesiyle birlikte Sedat hızla yukarı çıktı. Ben ise birkaç saniye daha aşağıda kalıp olanları anlamaya çalıştım. İçimde tarif edemediğim garip bir his vardı.

Bir süre sonra o da geri geldi. Bu sefer daha ciddi görünüyordu.

“Az önceki durum… yanlış anlaşılmasın,” dedi.
Gözlerinde hafif bir mahcubiyet vardı.

“Önemli değil,” dedim. “Sadece beklenmedik bir andı.”

Bu konuşmadan sonra ortam yavaş yavaş normale döndü. Halılara bakmaya devam ettik. Sohbet ilerledikçe aramızdaki gerginlik azaldı, yerini daha rahat bir iletişime bıraktı.

Sedat farklı modeller gösterirken ben de daha dikkatli incelemeye başladım. Sonunda içime sinen bir halı buldum.

Kasaya geçtiğimizde gülümseyerek,
“Bence bu evinize çok yakışacak,” dedi.

Ben de aynı şekilde karşılık verdim:
“Umarım. Yardımınız için teşekkür ederim.”

Dükkândan çıkarken fark ettim ki aklımda sadece halı yoktu…
Yaşanan o kısa ama tuhaf an da benimle geliyordu.

Belki de bazı hikâyeler, en beklenmedik yerlerde başlar…