Yağmurda Yalnız Bırakılan

O gün, hayatımın en uzun ve en korkunç dakikalarını yaşadım. Altı yaşındaki kızım Elif, şiddetli bir yağmurun altında, okul kapısında yapayalnız bırakıldı. Annem ve babam, kız kardeşimin çocuklarını almaya gitmişlerdi. Küçük Elif, arabaya koştuğunda, anneannesi camı indirip ona o şiddetli yağmura rağmen eve yürümesini söyledi. Elif yalvardı ama araba, onu sırılsıklam ve ağlayarak okulun otoparkında bırakıp uzaklaştı. Okulun otoparkı, gri, hüzünlü bir göle dönüşmüştü. Ben iş yerinde, yoğun bir toplantının ortasındayken, telefonum titremeye başladı. Arayan okuldan bir öğretmendi. “Siz Elif’in annesi misiniz?” diye sordu. “Bu fırtınada okul kapısının dışında duruyor. Üstü başı tamamen ıslanmış ve ağlıyor. Annenizle babanız onu almaya gelmişti… ama onu bırakıp gitmişler.” Duyduklarım karşısında dünya başıma yıkıldı. Altı yaşındaki Elif’im, bu korkunç havada, tek başına mıydı? Kimsenin iznini beklemeden toplantıdan fırladım. Devamını okumak için görsele dokunun 👉